پلاس درد و غم در آتش انداز

 بهـــــــــارا شــــور شیـــــرینم برانگیز ---------- شـــــــــرار عشـــــق دیــــرینم برانگیز
هـنـــــــــــوز اینجا جوانی دلنشین است ---------- هـنـــــــــــوز اینجا نفس ها آتشین است
مـــرا چون رعد و توفان خشمگین کن ---------- جـهـــــان از بانگ خشمم پر طنین کن
مبین کاین شاخه بشکسته خشک است ---------- چــو فردا بنگری ، پر بید مشک است

بار دیگر نوروز در آستانه ی در ایستاده، سنتی ژرف و زیبا و چند هزار ساله و یادگار نیاکان پاکمان. چرایی و چگونه باشی نوروز را نخست از کتاب «التفهیم» بیرونی خوارزمی، یا ابو ریحان بیرونی می آورم که قلمی ساده و شیوا و نثری سحر انگیز دارد، با یک فارسی خیلی نمکین و قشنگ: (نوروز) نخستین روز است از فروردین ماه و زینجهت روز نو نام كردند، زیراك پیشانی سال نو است، و آنچه از پس اوست ازین پنج روز، همه جشن هاست. و ششم فروردین ماه، نوروز بزرگ دارند، زیراك خسروان بدان پنج روز حقهای حشم و گروهان بگزاردندی و حاجتهای روا كردندی، آنگاه بدین روز ششم خلوت كردندی خاصگان را. و اعتقاد پارسیان اندر نوروز نخستین آنست كه اول روزی است از زمانه، و بدو فلك آغازید گشتن.